Śledź bałtycki

Na rynku detalicznym śledzie są dostępne głównie w postaci przetworzonej. Śledzie świeże (całe, tuszki) są oferowane zazwyczaj lokalnie, na Wybrzeżu. Przedmiotem handlu międzynarodowego są głównie śledzie całe (świeże lub mrożone) oraz filety i płaty śledziowe, w tym filety podwójne typu butterfly (głównie mrożone). W handlu detalicznym śledź oferowany jest pod postacią: soloną i marynowaną (na zimno lub na gorąco, po usmażeniu). Specyficzną odmianą śledzi solony są matjesy — długodojrzewające śledzie przedtarłowe z Morza Północnego — specjalność holenderska. Śledzie solone i marynowane są oferowane w postaci filetów w sosach, oleju, zalewach, sałatkach. Specyficznymi produktami z małych śledzi bałtyckich są moskaliki (tuszki w zalewie octowej) oraz koreczki śledziowe. Do produkcji konserw oferowane są filety śledziowe lub tuszki śledziowe. Mlecz i ikra śledzi są cenione w Japonii, w Polsce były tradycyjnie konsumowane na Kaszubach. Śledzie są też wędzone (solone i wędz. n/z — klipers, wędz. n/g — pikling).

Na Bałtyku śledź łowiony jest całorocznie (szczyt: kwiecień-sierpień) — charakteryzuje się małym rozmiarem i niższą zawartością tłuszczu, niż śledź oceaniczny.

Mięso śledzia jest delikatne, tłuste. Szczególnie smaczne są śledzie dziewicze, pełnotłuste, bez ikry i mleczu.

Świeże śledzie mogą być smażone i marynowane. Szersze zastosowanie mają śledzie solone i marynowane, spożywane na zimno, jako zakąska, dodatek do pieczywa, składnik sałatek.

Śledzie przed tarłem (a więc od października do stycznia) są znacznie tłustsze od tych po tarle. Po okresie tarła ich mięso jest suche, bardziej kruche i mniej smaczne. Śledzie mają wyrazisty, mocny rybny smak. Należą do najlepszych źródeł kwasów omega-3, witaminy D, witaminy B12 i selenu oraz fosforu.